[Touken ranbu] นายท่านปีศาจ บทนำ
บทนำ
เธอเกิดมาจากบางสิ่งบางอย่าง ไม่รู้ว่าสิ่งนั้นคืออะไรแต่รู้สึกตัวอีกทีก็ตื่นขึ้นมาทามกลางความมืดที่มีเพียงแสงจันทร์ เธอไม่มีความทรงจำ ไม่มีอะไรเลยนอกจากชื่อที่เลือนลางของตัวเอง เธอเรียกตัวเองว่า เคียว....เคียว....เคียวอะไรนะ? เคียวโกะ? เคียวยะ? เคียวมารุ? เคียวจิ?
เอาเถอะ ไม่ว่าจะเคียวอะไรแต่อย่างน้อยเธอก็จำชื่อตัวเองได้นิดหน่อย
เพราะไร้ความทรงจำทำให้เธอไร้เป้าหมายและไม่รู้จักอะไรเลยแม้แต่น้อย แม้แต่ต้นหญ้าข้างทางก็เป็นสิ่งที่น่าสนใจสำหรับเธอ
เธอได้เดินไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมายจนกระทั่งได้พบสิ่งที่เรียกตนเองว่ามนุษย์ พวกนั้นกรีดร้องเมื่อเห็นเธอ ทำร้ายเธอราวกับว่าเธอจะไปฆ่าพวกเขา เธอไม่เข้าใจเลย จึงได้แต่ทำตามสัญชาตญาณป้องกันตัวเอง เธอโต้กลับเพื่อให้พวกเขาหยุด
แต่ถึงจะถูกทำร้ายเธอก็ยังคงพยายามเข้าหาพวกมนุษย์หลายต่อหลายครั้ง แต่สุดท้ายคนพวกนั้นก็กลายเป็นซากใต้เท้าของเธอ....
เป็นเวลายาวนานจนในที่สุดเคียวก็ได้รู้ว่าทำไมสิ่งมีชีวิตที่เรียกตนเองว่ามนุษย์ถึงทำร้ายเธอ นั่นก็เพราะรู้ลักษณ์นี้...
ร่างกายใหญ่ยักษ์ เดินสี่ขา มีขนสีดำปกคลุมร่าง มีหู มีหาง มีเขากลางหน้าผากและมีปีกค้างคาว! เธอเหมือนสิ่งที่มนุษย์เรียกว่าหมาป่า แต่หมาป่าไม่มีเขา ไม่มีปีก และไม่ตัวใหญ่เท่าบ้าน
แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็อยากอยู่ใกล้มนุษย์ พวกเขาทำให้เธอได้เรียนรู้หลายๆ สิ่ง การกระทำของพวกเขามันช่างแปลกประหลาด
จนกระทั่งวันหนึ่งเธอได้ค้นพบร่างใหม่ของตัวเอง รูปร่างของเธอเปลี่ยนไปใกล้เคียงกับพวกมนุษย์ เธอจึงกล้าที่จะเข้าไปใกล้มนุษย์อีกครั้ง แต่มนุษย์ก็หาว่าเธอเป็นปีศาจร้ายเพราะดวงตาสีแดง และหาว่าเป็นคนวิปริตเพราะเธอไม่สวมสิ่งที่เรียกว่า เสื้อผ้า
อยู่ร่วมกับมนุษย์ยากลำบากยิ่งนัก เคียวได้กล่าวไว้
ผ่านไปหลายสิบปี ในที่สุดเธอก็เรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกับมนุษย์ วันเวลาผ่านไปทำให้เธอรู้จักหลายสิ่ง และสิ่งที่สำคัญก็คือ ห้ามบาดเจ็บต่อหน้าพวกมนุษย์เพราะเมื่อพวกเขาเห็นบาดแผลที่หายเร็วของเธอพวกเขาจะกลัวและพยายามฆ่าสิ่งที่พวกเขาคิดว่าแปลกปลอม และห้ามอยู่กับพวกเขานานเพราะหากพวกเขาเห็นว่ารูปลักษณ์ที่ไม่เปลี่ยนไปของเธอพวกเขาจะคิดว่าเธอเป็นปีศาจแปลงกลายมา
หากถูกล่วงรู้เข้าสุดท้ายเธอก็จะถูกขับไล่ บ้างครั้งจะถูกไล่ล่าจากพวกที่เรียกตนเองว่านักบวช มันเจ็บมากเมื่อโดนกระดาษนั่นแปะหน้า!
นานไปเคียวก็รู้สึกว่ามันน่าเบื่อแล้ว มนุษย์ยังหน้าสนใจเหมือนเดิมแต่มันไม่มีอะไรที่พิเศษๆ ให้น่าติดตามเลยจนกระทั่งเธอบังเอิญไปเห็นบางสิ่ง มนุษย์ผู้หนึ่งกำลังสร้างบางสิ่ง มันมีรูปร่างแตกต่างจากรูปร่างที่เคยเห็น มันคือดาบ
เธอติดตามดูมันอย่างสนใจ มันชื่อว่าโคการาสึมารุ เป็นแค่สิ่งไม่มีชีวิตแต่กลับได้รับชื่อ เคียวผู้นี้ไม่เข้าใจมนุษย์เลย
แต่ด้วยความที่เกิดสนใจมันขึ้นมาจึงเดินทางมองหาดาบที่น่าสนใจเหมือน ดาบโคการาสึมารุเล่มนั้น จนกระทั่งผ่านไปหลายร้อยปี สิ่งที่เรียกตัวเองว่าซามูไรเยอะมากขึ้น และดาบที่ใช้ก็มีรูปลักษณ์ใกล้เคียงกับโคการาสึมารุ มันคือ ดาบซามูไร
เธอสนใจสิ่งที่เรียกตัวเองว่า ซามูไร และดาบพวกนั้นจึงได้ติดตามดูอยู่หลายยุคหลายสมัย ดาบไหนที่มีชื่อเสียงโด่งดังเธอก็จะไปขโมย แค่ก! ไปขอยืมใช้ และแน่นอนเธอเอาไปคืนเจ้าของ!
ดาบทุกดาบเคียวผู้นี้ได้สัมผัสมาทั้งหมด ไม่ว่ามันจะอยู่ไหน ในร้านตีดาบ ในบ้าน ในปราสาท หรือสิ่งที่เรียกว่า วัด เธอก็เคยบุกเข้าไปเพื่อเจอพวกมัน แต่ดาบที่อยู่ในวัดเคียวผู้นี้ขอไม่เข้าไปอีกแล้ว.....
วันเวลาผ่านไปอย่างยาวนาน จนกระทั่งยุคที่ห้ามใช้ดาบเริ่มขึ้น ดาบต่างๆ เริ่มถูกเก็บแทนที่จะถูกนำมาใช้
ประเทศถูกพัฒนาอย่างรวดเร็วจนปีศาจอย่างเคียวถึงกับเหนื่อย เธอต้องปรับตัวตามพวกเขา ยิ่งเวลาผ่านไปตัวตนปีศาจอย่างเธอพวกเขาก็ไม่เคยรับรู้ว่ามีตัวตนอยู่อีกเลย ยิ่งเวลาผ่านไปนานมนุษย์ที่สามารถมองเห็นร่างปีศาจของเธอก็ลดน้อยลงจนน่าตกใจ ทั้งที่เมื่อก่อนมองเห็นเธอทุกคนแท้ๆ
นับวันมนุษย์ยิ่งเสื่อมถอยรึ? พลังวิญญาณหายไปไหน? แต่ก็ดีที่เธอจะได้ไม่ต้องหวาดระแวงเมื่อกลับร่างเดิม เพราะเมื่ออยู่ในร่างมนุษย์นานเธอก็จะรู้สึกไม่สบายตัวจึงต้องกลับร่างเดิมเป็นบางครั้ง แต่พวกมีเซ้นและพวกนักบวชก็น่ารำคาญจริงๆ แค่ปรากฏตัวนิดหน่อยก็โวยวาย พวกที่เรียกตนเองว่าองเมียวจิก็ชอบวิ่งมาผนึกเธอทั้งนั้น ทั้งที่จำนวนน้อยขนาดนั้นยังจะมาหาเรื่องใส่ตัว ไม่เข้าใจเลยจริงๆ
เพราะยุคสมัยมันรุ่งเรืองอย่างมากเธอจึงเดินทางไปได้ทั่วโลก ดาบในแค่ละพื้นที่แตกต่างกันไป มันดูน่าสนใจ แต่สุดท้ายเธอก็รู้สึกว่า ดาบญี่ปุ่น ดีที่สุด เธอหลงรักมันมานานคงจะเปลี่ยนใจไม่ได้ง่ายๆ
เธอจึงเฝ้าดูการสร้างดาบที่ต่อไป แม้ส่วนมากดาบรุ่นใหม่พวกนั้นจะไม่ให้ความรู้สึกถึงพลังแต่ก็สวยงามไม่แพ้ดาบในอดีต
"อ้า ข้าล่ะจะเบื่อตายแล้ว มนุษย์ พวกเจ้ากลับมาจับดาบฆ่ากันต่อได้ไหม?" ได้แต่บ่น
"ไม่ได้น้า แบบนั้นก็แย่สิคุณคิเคียว มนุษย์ไม่ควรเข่นฆ่ากันนะ"
"??" เคียวหันไปตามเสียงปริศนาที่น่าจะสนทนากับตน เธอพบกับมนุษย์ผู้หนึ่ง "เมื่อกี้คุณเรียกฉันว่าคิเคียวเหรอคะ?" เคียวสวมบทบาทมนุษย์ธรรมดาทันที
"หือ? นั่นไม่ใช่ชื่อของคุณเหรอครับ?" เขาทำหน้าสงสัย
"อืม น่าจะใช่นะ" เคียวไหวไหล่ ชื่อที่ใช้มาตลอดก็คือเคียว เธอคิดว่ามีคำอื่นในชื่อแต่นึกยังไงก็นึงไม่ออกเลยปล่อยมาตลอดหลายพันปี "แล้วคุณเป็นใคร?" เธอกวาดสายตามองชายตรงหน้า เขามีพลังวิญญาณมากกว่ามนุษย์ทั่วไป เขาอาจจะเป็นนักบวช? หรือองเมียวจิ?
"ผมมีชื่อว่า โทระ เป็นจิ้งจอกครับ" เขาแนะนำตัว
"ชื่อโทระแต่เป็นจิ้งจอก?" ว่าแล้วก็พ่นหัวเราะทางจมูก "แล้วมาเปิดเผยตัวต่อหน้าข้าทำไม"
"ความจริงแล้วพวกเราต้องการให้คุณช่วยครับ ในตอนนี้มีบางสิ่งต้องการเปลี่ยนแปลงประวัติศาสตร์ หากไม่รีบหยุดยุคสมัยใหม่จะเกิดความวุ่นวาย" เขารีบอธิบาย
"ไม่ใช่เรื่องของข้าเสียหน่อย" เคียว...ไม่สิ คิเคียว ไม่สนใจแม้แต่น้อย "ไปหาคนอื่นไป"
"พวกเราหาแล้วครับ แต่เพราะมนุษย์อายุสั้นจึงช่วยปกป้องได้ไม่นาน เมื่อพอจะกลับมาหาผู้ที่เหมาะสมในยุคสมัยที่มนุษย์แทบไม่มีพลังเหลือในตัวมันจึงยากลำบากมากเลยครับ" ว่าแล้วก็ปาดน้ำตา "พวกเราจึงเลือกคุณที่ถึงแม้จะกำเนิดมาจากความมืดแต่ก็เป็นสิ่งที่ใกล้เคียงกับมนุษย์มาก"
"เจ้าเห็นร่างจริงของข้ารึยังถึงกล้าพูดเช่นนั้น" ดูยังไงก็อสูรชัดๆ! "ข้าไม่อยากยุ่งเจ้ากลับไปซะ" คิเคียวพ่นหายใจอย่างรำคาญอีกรอบ
"ได้โปรดเถอะครับ แค่ปลุกดาบแล้วสั่งให้ไปรบเองครับ คุณแทบไม่ต้องออกแรงไปรบเองเลย พวกเขาจะรบให้เอง พวกเราต้องการพลังของคุณ ขอร้องล่ะครับ" เขาก้มหัวอ้อนวอนเต็มที่ จึงไม่ทราบว่าคิเคียวมีปฏิกิริยาตั้งแต่คำว่าดาบแล้ว
"พูดใหม่สิ"
"ขอร้องล่ะครับ!"
"ข้าหมายถึงให้อธิบายเกี่ยวกับปลุดดาบ มันคืออะไร"
"อ๋อ คือว่าที่เราต้องการคุณก็เพราะมีพลังที่สามารถปลุกจิตวิญญาณของดาบได้น่ะขอรับ ดาบในประวัติศาสตร์มีความทรงจำและจิตวิญญาณ คุณเพียงปลุกพวกเขาและสร้างร่างให้ เท่านี้เองครับ!"
"ดาบ...ในประวัติศาสตร์ด้วย? งั้นข้ารับงานนี้!"
และแล้วการทำงานเป็นซานิวะของคิเคียวก็เริ่มต้นขึ้น
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น