[Touken ranbu] นายท่านปีศาจ ตอนที่ 1
ตอนที่ 1
"สวัสดีขอรับ กระผมคอนโนะสุเกะขอรับท่านซานิวะ"
คิเคียวมองจิ้งจอกตัวอ้วนกลม(?)ตรงหน้า มันแตกต่างจากจิ้งจอกที่เคยเห็นนิดหน่อย
หลังจากที่เธอตกลงที่จะเป็นซานิวะ โทระคนนั้นเขาก็พาเธอมายังสถานที่แห่งหนึ่งที่เรียกว่าฮงมารุ มันเป็นคฤหาสน์เหมือนเมื่อสมัยก่อนที่ยุคสมัยปัจจุบันหายากเอามากๆ และเธอก็ได้พบกับเจ้าจิ้งจอกน้อยตรงหน้านี้ เจ้าโทระเมื่อเสร็จเรื่องก็หายไปทันที
"ฉัน...ไม่สิ ข้าชื่อคิเคียว หากข้าจะใช้คำแทนตนเช่นนี้คงไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"
"ตามที่ท่านสะดวกเลยขอรับ กระผมได้ยินว่าท่านมีอายุยาวนานคงไม่ถนัดพูดคำแทนตนในสมัยนี้นัก"
"ก็เป็นเช่นนี้" มนุษย์มีคำประหลาดๆ ให้ได้ยินอยู่ตลอด ปีศาจผู้มีชีวิตเอื่อยๆ เช่นเธอไม่อาจตามทันได้
"เอาล่ะขอรับ กระผมจะอธิบายเรื่องทุกอย่างของฮงมารุแห่งนี้เอง"
และคอนโนะสุเกะก็เริ่มเล่าตั้งแต่เรื่องของฮงมารุไปจนถึงการทำงานเป็นซานิวะ เขาได้เล่าว่าฮงมารุตั้งอยู่บนเกาะซึ่งเกาะแห่งนี้ก็เป็นมิติแยกไม่มีสิ่งอื่นเข้ามาได้นอกจากสัตว์ที่คัดกรองออกมาแล้วว่าไม่เป็นอันตราย และด้วยความที่เป็นมิติแยกฤดูต่างๆ จึงถูกแยกมาด้วย ฤดูกาลในนี้จะเดินไปตามปกติ แต่หากเธออยากเปลี่ยนให้มันเป็นฤดูอื่นๆ เธอก็สามารถทำตามใจตนเองได้เลย
รวมถึงตัวฮงมารุ หากมีพลังพอเธอก็จะเปลี่ยนรูปร่างและขนาดมันได้ตามใจ
และเรื่องงานของซานิวะก็คือการปกป้องประวัติศาสตร์จากพวกกองทัพข้ามเวลาที่ต้องการทำลายประวัติศาสตร์ และปลุกดาบ จัดขบวนทัพให้กับเหล่าดาบ คุมฮงมารุและเหล่าดาบ ในระหว่างที่มีการรบเธอก็ต้องสั่งงานให้พวกเขาทำงานในฮงมารุด้วย และอีกมากมายที่คิเคียวฟังข้ามและได้ให้ความสนใจกับการปลุกดาบแทน
การปลุกดาบก็คือการสร้างร่างกายให้กับจิตวิญญาณของดาบนั่นเอง
"นี่คือดาบทั้งห้าที่พร้อมจะตื่นที่สุดขอรับ แต่ท่านสามารถเลือกได้เล่มเดียวเพราะหากเลือกแล้วอีกห้าเล่มก็จะหลับต่อทันที คงต้องไปปลุกที่โรงตีดาบ" คอนโนะสุเกะอธิบาย คิเคียวพยักหน้าหงึกแล้วมองไปที่ดาบที่พร้อมตื่นทั้งห้าเล่ม
ชื่อของดาบเธอก็พอจำได้แต่ที่เด่นชัดที่สุดก็คงเป็น คะชู เพราะเป็นดาบที่อยู่ในยุคที่ดาบใกล้ถูกหยุดใช้น่ะนะ
"ข้าเลือกเล่มนี้แล้วกัน แล้วจะให้ข้าทำอะไรอีก?" คิเคียวเลือกเล่มที่ตนจำได้มากที่สุดแล้วหันไปถามจิังจอกข้างกาย
"รวบรวมพลังและสมาธิไปที่ดาบขอรับ แล้วเรียกเขาขอรับ"
คิเคียวพยักหน้าหงึก แล้วค่อยๆ ทำตามคำแนะนำของคอนโนะสุเกะ
"ตื่นซะ!" กระแทกเสียงเรียกราวกับไปโกรธใครมา คอนโนะสุเกะสะดุ้งแทนดาบเลยทีเดียว หากเขาเป็นดาบเขาต้องสะดุ้งตื่นเพราะเสียงเรียกแน่ๆ
วาบ..
"ข้ามีชื่อว่า คะชู คิโยะมิทสึ เป็นบุตรแห่งล่องแม่น้ำ บุตรแห่งริมแม่น้ำ ข้าอาจจะจะเป็นดาบที่ใช้ยากสักหน่อย แต่พลังของข้านั้นไร้เทียมทาน ข้าเปิดใจต้อนรับนักดาบทุกคนที่จะมอบความรักและความใส่ใจให้กับข้า" เด็กหนุ่มดวงตาสีแดงและผมสีดำได้ปรากฏตัวต่อหน้าคิเคียว
ไฝที่มุมปากของเขาดูมีเสน่ห์ดีนะ...
"การแนะนำตัวยาวไป" เธอพูดขึ้นเป็นสิ่งแรกหลังจากฟังเขาแนะนำตัวเสร็จ
"เอ่อ ขออภัยขอรับนายท่าน" คะชูเหงื่อตก แอบเหลือบมองหน้านายท่านคนใหม่ จากสีหน้าที่นิ่งสนิทและบรรยากาศน่ากลัวเขาเดาว่าครั้งนี้คงเป็นนายท่านที่ไม่ค่อยใจดีนัก แต่อย่างไรก็ตามเขาก็ยังอยากให้นายท่านรู้สึกชอบในตัวเขา.. "จะให้ข้าออกไปรบเลยรึเปล่าขอรับ" และนั่นอาจจะเป็นสิ่งเดียวที่เขาทำได้ จากการที่ศึกษานายท่านคนก่อนๆ ที่ดูท่าทางจริงจังจะชอบที่เขารบชนะ
"จะออกไปหักรึไง ได้ยินมาว่าหากแตกหักจะปลุกได้ยากขึ้นนะ" คำพูดที่เหมือนจะปฏิเสธให้ไปรบ คะชูทำหน้าไม่ถูกกว่าเดิม
"งะ งั้น.."
"ท่านคิเคียวครับ คะชูเขากลัวท่านแล้วครับ" คอนโนะสุเกะกระซิบแต่ได้ยินกันทุกคน
"หือ?" คิเคียวขมวดคิ้ว แม้แต่ดาบก็ยังกลัวเธอหรือนี่ เธอรู้ตัวว่าบรรยากาศประจำตัวปีศาจของเธอมักจะทำให้ผู้คนหวาดกลัวแต่ไม่คิดว่าจะมีผลกับดาบด้วย คิเคียวเอียงคอคิดหาทางให้อีกฝ่ายไม่กลัวตัวเอง
แปะ
เธอตัดสินใจวางมือบนหัวของคะชู เนื่องจากเธอสูงกว่าเขาเล็กน้อยจึงง่ายต่อการวางมือและลูบหัวของเขา
"เด็กดีๆ ข้าไม่น่ากลัวหรอกนะ" คิเคียวพูดพร้อมตบหัวเขาเบาๆ เป็นการปลอบโยน เธอก็เคยทำแบบนี้อยู่บ่อยๆ เมื่อมีคนรู้สึกหวาดกลัวในตัวเอง แต่มันไม่ค่อยได้ผลกับมนุษย์โดยเฉพาะกับมนุษย์เด็ก พวกนั้นจะร้องไห้ทุกครั้งที่เธอเข้าใกล้ มันจะได้ผลดีเฉพาะพวกสัตว์เท่านั้นล่ะ และดูเหมือนมันจะได้ผลกับดาบด้วยเพราะตอนนี้คะชูกำลังมองคิเคียวด้วยดวงตาระยิบระยับ
"ข้างดงามรึไม่ขอรับ!" อยู่ๆ ก็ถามขึ้นมาอย่างไม่มีที่มาที่ไป
"หือ? คงจะสวย ดวงตาสีแดงคล้ายกับข้า" คิเคียวนั้นหลงไหลรูปลักษณ์มนุษย์ของตนมาก จึงกำลังชมตัวเองอ้อมๆ แต่ดูเหมือนคะชูจะไม่ได้สังเกตุ เขาแสดงท่าทีเขินอายเมื่อถูกคิเคียวชม "ข้าชื่อคิเคียว จะเรียกอะไรก็ตามใจเจ้า ต่อจากนี้เราจะไปที่ห้องตีดาบ"
คะชูชะงักเมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาเกิดความน้อยใจขึ้นมาเขาน่าจะเป็นดาบเล่มแรกของนายท่านแต่เมื่อนายท่านปลุกเขาได้ไม่ถึงสิบนาทีก็จะไปปลุกดาบเล่มอื่นแล้ว นายท่านคงไม่มีความชอบให้แก่เขาเลย
"เป็นอะไร?" คิเคียวถามออกไปเมื่อเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของคะชู
"มะ ไม่มีอะไรขอรับ" คะชูรีบปฏิเสธ กลัวว่าคิเคียวจะไม่พอใจ
"พูดมา" คิเคียวบังคับให้เขาพูด
"ข้า..ข้าคิดว่าอยากจะอยู่กับนายท่านอีกหน่อยเพราะข้าเป็นดาบเล่มแรก" คะชูตอบเสียงเบา
คิเคียวไม่เข้าใจเขานักว่าเขาคิดอะไร แต่ก็พอเข้าใจว่าเขาต้องการอยู่กับเธอต่ออีกโดยไม่มีดาบเล่มอื่น ทำตามความต้องการของเขาหน่อยก็คงไม่มีปัญหา คิเคียวคิดอย่างนั้น
"งั้นเราไปเดินรอบฮงมารุแล้วกัน" เธอพูด "คอนโนะสุเกะเจ้าไปทำอะไรก่อนก็ได้แล้วเราไปเจอกันที่ห้องตีดาบทีหลัง"
"ขอรับ" จิ้งจอกน้อยตอบรับแล้วเดินออกไป คิเคียวได้เดินนำทางคะชูเพื่อพาชมฮงมารุ
"เจ้าเคยมาที่นี่สินะ ได้ยินว่าเคยมีซานิวะมนุษย์ดูหลายรุ่น" คิเคียวเปิดบทสนทนาขึ้น
"ขอรับ ข้าจำได้นิดหน่อยว่าเคยตื่นมาห้าครั้ง และทุกครั้งฮงมารุก็จะเปลี่ยนไปตลอดเลยขอรับ" คะชูรีบตอบอย่างกระตือรือร้น
"งั้นฮงมารุตอนนี้เจ้าไม่รู้ทางสินะ" คิเคียวพยักหน้าหงึกๆ กับตัวเอง คิดถูกที่พาเขาชมฮงมารุ "แล้วรู้รึเปล่าว่าดาบที่ข้าจะปลุกมีเท่าไหร่" เธอมาที่นี่โดยไม่ศึกษาอะไรเลยจึงไม่ทราบว่าตัวเองต้องปลุกดาบเล่มไหนบ้าง
"มากกว่าสี่สิบขอรับ"
"น้อยกว่าที่คิด" คิเคียวพึมพำ ก็เคยคิดว่าจะให้ปลุกดาบซามูไรทุกเล่มซะอีก ทั้งสองเดินรอบฮงมารุจนมาถึงโรงฝึกดาบ ดาบไม้พร้อมให้ฝึกฝน "คะชูข้าคิดว่าเจ้าควรทบทวนวิชา อย่างน้อยก็ควรทำก่อนออกรบจริง"
"ขอรับ!" คะชูทำตามทันที เขาวางดาบที่เน็บเอวออกแล้วเดินไปเอาดาบไม้เพื่อฝึก ในระหว่างนั้นคิเคียวก็หยิบดาบของคะชูขึ้นมาสำหรวจ
ดาบดูจะใหม่กว่าที่เธอเห็นครั้งล่าสุด รอยร้าวนั่นก็ไม่มีแล้ว ตอนถูกเรียกมาที่นี่คงจะออกมาในสภาพที่สมบูรณ์ที่สุด แต่เธอสงสัยว่าคะชูได้แตกหักรึเปล่าเพราะตอนที่เธอไปพบเขาตอนที่ยังเป็นดาบในยุคอดีต ตัวดาบมันร้าวอยู่เล็กน้อยและมีความเป็นไปได้ที่จะแตกหัก ไม่รู้ว่าเจ้าซามูไรนั่นรู้ตัวรึเปล่าถึงยังใช้อยู่
เธอตวัดดาบในมือแล้วพยักหน้าอย่างพอใจ รู้สึกดีจริงๆ สงสัยเธอไม่ได้จับดาบมานานเลยรู้สึกคิดถึง คิเคียวเก็บดาบและเดินไปเอาดาบไม้
"คะชู ข้าจะฝึกให้เจ้าแล้วกัน"
"เอ๊ะ!? นายท่านใช้ดาบเป็นด้วยเหรอขอรับ??" คะชูทำหน้ามึนงง โดยปกติแล้วมนุษย์หญิงจะใช้ดาบไม่เป็นนี่นา
"อย่าได้ดูถูกข้าล่ะ" คิเคียวตั้งดาบเตรียมโจมตีทันที
"ขอรับ!" คะชูตอบรับอย่างกล้าๆ กลัวๆ เขาคิดว่าตัวเองควรระวังไม่ให้นายท่านได้รับบาดเจ็บ แต่เมื่อคิเคียวเข้ามาโจมตีเขากลับหงายหลังล้มลงไปนอนกับพื้นทันที
"เป็นดาบไม่ใช่รึ ทำไมล้มง่ายจริง" คิเคียวพ่นหายใจ คะชูอ้าปากค้าง เขามองไม่เห็นการโจมตีของนายท่านเลย! เขารีบลุกขึ้นมาใหม่และพยายามรับดาบของคิเคียว
ในตอนนั้นเองที่คะชูรู้สึกคุ้นๆ กับเพลงดาบของคิเคียวขึ้นมา เมื่อเคยเห็นและเคยสัมผัสที่ไหนมากก่อน...
ตึก!
"หวา!!" คะชูอุทานเมื่อโดนโจมตีจนล้มเป็นครั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่ทราบ
"อย่างนี้จะเข้าสนามรบได้ยังไง" คิเคียวถอนหายใจ "วันนี้พอแค่นี้ก่อนแล้วกัน ไปห้องตีดาบต่อ ดูเหมือนการตั้งทัพจะต้องมีห้าเล่มสินะ" เธอคงต้องปลุกดาบเพื่อรวมกลุ่มไปรบ
"ขอรับ..." คะชูเกิดอาการซึมอีกครั้ง เขาไม่ได้เรื่องขนาดที่นายท่านไม่ยอมให้ไปรบเลยหรือเนี่ย
"การรบของข้าต้องชนะกลับมาเท่านั้น ข้าไม่ปล่อยให้ทหารที่ไม่มีความพร้อมออกไปหรอก"
คะชูเงยหน้าขึ้นทันที เขามองไปที่แผ่นหลังของนายที่เดินออกไปจากโรงฝึก นายท่านกำลังปลอบเขาใช่ไหม!? คะชูอมยิ้มและรีบเดินตามคิเคียวไปโดยไร้อาการซึมเศร้าอีก
ณ โรงตีดาบ
"ข้าคือช่างตีดาบ ข้าจะตีดาบให้ท่าน โปรดสั่งมาได้เลย" คิเคียวก้มมองภูตตัวจิ๋วตรงหน้า แอบคิดว่ามันตีดาบได้ด้วยเหรอ
"ข้าต้องทำยังไง" คิเคียวถาม ตอนนี้คอนโนะสุเกะไม่อยู่ด้วยเธอจึงต้องถามช่างตีดาบตรงหน้าแทน
"ระหว่างที่ข้าตีดาบท่านก็ต้องเรียกจิตของดาบออกมา จะได้จิตดวงไหนก็แล้วแต่ความสามารถของท่าน" เขาบอก
"เข้าใจแล้วเริ่มเลยสิ"
นายช่างได้ยินเช่นนั้นก็เริ่มใส่วัตถุดับลงเตาและเริ่มตี คิเคียวหลับตาและรวบรวมพลังเรียกจิตดาบออกมา นายช่างจะตีดาบตามดวงจิตที่คิเคียวเรียกมา เล่มที่หนึ่ง สอง สาม และสี่ ตามมา นายช่างตกใจที่ซานิวะผู้นี้มีพลังที่สามารถเรียกจิตวิญญาณดาบออกมาได้หลายดวงในครั้งเดียว เขาตีแทบไม่ทัน จนถึงเล่มที่ห้าวัตถุดิบก็หมดพอดีจึงมีเวลาให้เขาได้พักหลังจากตีดาบติดกันเป็นชั่วโมง
"หืม ได้ครั้งละห้าเล่มเหรอ?"
"เอ่อ นายท่านที่จริงควรเรียกดาบมาครั้งละหนึ่งเล่มนะขอรับ" คะชูที่อยู่ข้างหลังอดพูดขึ้นมาไม่ได้ "หากใช้พลังมากเกินไปอาจจะล้มป่วยได้นะขอรับ" คะชูพูดอย่างเป็นห่วง
"งั้นรึ แต่ข้าคิดว่ายังใช้พลังต่อได้นะ หากมีวัตถุดิบอีกข้าคงปลุดได้มากกว่านี้" คิเคียวแอบหน้ามุยเบาๆ นายช่างแอบเหงื่อตก โชคดีที่วัตถุดับหมดและเขาไม่ควรบอกซานิวะผู้นี้ว่านางเรียกจิตของดาบมาได้มากกว่าสิบกว่าเล่ม ไม่เช่นนั้นไหล่ของเขาได้หลุดตั้งแต่วันแรกแน่ๆ "งั้นเอาพวกนี้ไปปลุกก่อนแล้วกัน"
คิเคียวอุ้มดาบทั้งหน้าไปห้องข้างๆ ซึ่งเป็นห้องสำหรับอัญเชิญดาบให้มีร่างโดยเฉพาะ
เธอเริ่มอัญเชิญดาบสั้นก่อน
"ตื่นซะ" เป็นประโยคคำสั่งสั้นๆ ร่างของดาบก็ปรากฏขึ้นตรงนั้นคิเคียว เขาเป็นชายหนุ่มผู้มีผมสีเขียวแก่ยาวและดวงตาซ้ายมีสีเหลืองทองส่วนอีกข้างเห็นแวบๆ ว่ามีสีแดง
"ข้ามีนามว่า นิคคาริ อาโอเอะ คิดว่าเป็นชื่อที่แปลกใช่ไหมล่ะ?" เขาแนะนำตัวพร้อมรอยยิ้มแสยะตามชื่อ
"จำได้ว่าเจ้ายาวกว่านี้นะ" คิเคียวพึมพำเบาๆ จึงไม่มีใครได้ยินชัด "ข้าจะแนะนำตัวทีหลังเพราะต้องปลุกดาบอีกสี่เล่ม รอก่อนแล้วกัน"
"ขอรับ" นิคคาริขานรับอย่างว่าง่าย เขาเดินไปยืนข้างๆ คะชูที่อยู่ด้านหลัง
คิเคียวได้อัญเชิญเล่มต่อไปทันที
วาบ!
"ข้า สึรุมารุ คุนินากะ เพราะว่าถูกตีขึ้นมาในสมัยเฮอัน ก็เลยถูกเปลี่ยนมือเจ้าของมามากจนถึงปัจจุบันนี่ล่ะ เอาเถอะ นั่นเป็นเพราะข้าได้รับความนิยมอย่างมากล่ะนะ แต่ว่านะ เรื่องบุกรุกสุสานบ้างล่ะ ขโมยจากศาลเจ้าโดยที่ไม่ได้รับอนุญาติเพราะต้องการข้าบ้างล่ะ มันไม่ใช่เรื่องที่น่าชื่นชมหรอกน๊า..." เมื่อแสงสิ้นสุดการแนะนำตัวอันยาวเหยียดของชายผู้สวมชุดสีขาวทั้งตัวก็ดังติดต่อกัน ดวงตาสีทองขี้เล่นมองมาที่เธอ
"แนะนำตัวยาวไป สั้นๆ หน่อยก็ดี" คิเคียวท้วง
"ฮ่าๆๆ งั้นให้ข้าแนะนำตัวใหม่ไหม?" สึรุมารุหัวเราะอารมณ์ดี
"ไม่ต้อง ไปยืนรอข้างหลังโน้น" คิเคียวอัญเชิญเล่มต่อไป
วาบ!
"ผมคือมิดาเระ โทชิโร่ไงล่ะ ผมเป็นมีดสั้นที่ถูกสร้างขึ้น.."
"สั้นๆ พอ" คิเคียวขัดขึ้นมาก่อนที่เด็กชายที่เหมือนเด็กผู้หญิงตรงหน้าจะแนะนำตัวยาวเหยียด มิดาเระเป็นเด็กชายที่มีผมยาวสีส้มทองและดวงตาสีฟ้าใส ดูเหมือนเด็กผู้หญิงมากกว่าเด็กผู้ชายซะอีก "ข้าขอดูดาบของเจ้าหน่อยสิ" คิเคียวพูดขึ้นมา มิดาเระได้แต่กระพริบตาปริบๆ แล้วยื่นมีดสั้นตัวเองในคิเคียว
เป็นมีดสั้นที่คิเคียวไม่ค่อยให้ความสนใจเพราะมีขนาดที่สั้นไป แต่พอมองดูแล้วเธอก็ค้นพบว่ามันก็ดูสวยเหมือนกัน โดยเฉพาะเล่มเล็กๆ ที่มีลายเด็กผู้หญิงนี่
"ไปยืนรอก่อนแล้วกัน" เธอว่าแล้วก็ส่งดาบคืนในมิดาเระ
ดาบเล่มที่สี่ถูกอัญเชิญต่อทันที
"ข้าชื่อยะเก็น โทชิโร่ ถึงจะชื่อ โทชิโร่ เหมือนกันแต่ข้าเติบโตมาในสนามรบไม่เหมือนกับพี่น้องข้าหรอกนะ" เด็กชายผมสีดำและดวงตาสีม่วงแนะนำตัว
"อืมรู้แล้ว ไปรอข้างหลัง" และถูกไล่ไปรวมกับคนอื่นทันที ยะเก็นกระพริบตาครั้งหนึ่งก่อนจะไปยืนข้างหลังตามคำสั่ง
และเล่มสุดท้ายก็ถูกอัญเชิญ
"ข้ามีชื่อว่าชิชิโอะล่ะ! ข้า..หืม? มีอะไรเหรอนายท่าน?" เด็กหนุ่มดาบผู้มีผมเหลืองชะงักการแนะนำตัวเมื่อคิเคียวยกมือให้สัญญาณบางอย่าง
"ข้ารับรู้ชื่อของพวกเจ้าแล้ว ข้าแนะนำตัวบ้าง ข้ามีชื่อว่าคิเคียว เป็นซานิวะในตอนนี้" คิเคียวเว้นเล็กน้อย "คะชูพาพวกเขาสำรวจฮงมารุ แล้วไปฝึกดาบเตรียมรบด้วยนะ"
"ขอรับ!" คะชูตอบรับอย่างกระตือรือร้นเช่นเดิม
"ว่าแต่ชิชิโอะ บนหลังเจ้าน่ะ...สุนัขรึ?" คิเคียวอดทักตัวขนสีดำหน้าโหดๆ บนไหล่ของเขาไม่ได้
"นูเอะต่างหากขอรับนายท่าน" ชิชิโอะยิ้มแห้งๆ นูเอะเหมือนสุนัขตรงไหนกัน?
"โอ้ งั้นรึ" คิเคียวหรี่ตามองนูเอะตัวปุกปุยบนบ่าของชิชิโอะ มันมองเธอกลับแล้วตัวสั้นด้วยความกลัวทันทีเพราะมันสัมผัสถึงบางอย่างจากคิเคียวได้ คิเคียวเห็นแบบนั้นถึงถอยออก "ข้าขอพักก่อน รู้สึกว่าใช้พลังไปเยอะเหมือนกัน" ว่าแล้วก็เดินออกจากห้องอัญเชิญไปที่ห้องพักของซานิวะที่อยู่อีกเรือน
ทั้งใช้พลังเรียกจิตวิญญาณดาบและปลุกดาบ และแอบใช้ปรับเปลียนฮงมารุนิดหน่อย ไม่เหนื่อยก็คงแปลกประหลาด
ทางด้านเหล่าดาบ
"นายท่านคนนี้ไม่น่าเล่นด้วยเลยน้า" สึรุมารุพึมพำขึ้นมา
"ถึงนายท่านจะดูน่ากลัวแต่ก็ใจดีนะ!" คะชูพูดขึ้นมา "ถึงจะเข้มงวดเรื่องการออกรบมากไปนิดหน่อยก็เถอะ" นึกย้อนตอนอยู่ในโรงฝึก เขาโดนอัดอยู่ฝ่ายเดียวเลย
"ผมคิดว่าผมก็ชอบนายท่านนะ! นายท่านก็ดูชอบผมด้วย!" มิดาเระยิ้มกว้างเมื่อตื่นขึ้นมานายท่านก็ขอดูดาบของเขาทันทีเลย
นายท่านต้องชอบข้าที่สุดสิ...คะชูคิดในใจ
"หึหึหึ นายท่านดูน่ารักดีนะ ไม่คิดงั้นเหรอ?" นิคคาริพูดขึ้นมาบ้าง ทุกคนมองเขาแล้วนึกภาพ ถึงคิเคียวจะจัดอยู่ในรูปลักษณ์ที่สวยมากแต่บรรยากาศมืดดำทำให้มันห่างไกลกับคำว่าน่ารักไปมาก น่าจะเรียกว่าลึกลับน่าสนใจมากกว่า
"ถึงอย่างนั้นข้าก็อยากดูแลนายท่านนะ แปลกจังเลยน้า ทั้งที่ข้าเป็นดาบดูแลคนแก่แท้ๆ กลับรู้สึกอยากดูแลนายท่านที่เหมือนเพิ่งผ่านช่วงวัยรุ่นมาได้ไม่นานแท้ๆ ฮ่าๆๆ" ชิชิโอะหัวเราะกับตัวเอง
"นายท่านยังไม่แก่สักหน่อย! ออกจะสวย ข้าอยากแต่งตัวสวยๆ ให้นายท่านจริงๆ" มิเดเระพูดและยิ้มสดใส
"ว่าแต่เราเป็นกลุ่มแรกที่มาฮงมารุแห่งนี้เหรอ" ยะเก็นถามขึ้นมาเพราะความสงสัยที่ฮงมารุในตอนนี้เงียบเกินไป
"ใช่แล้วล่ะ นายท่านเพิ่งจะมาถึงฮงมารุเป็นวันแรก" คะชูตอบ
"เอ๋ แบบนี้ไม่น่าเบื่อแย่เหรอ แล้วข้าจะแกล้ง เอ้ย! เล่นกับใครล่ะ" สึรุมารุโอดครวญ ปกติเขาจะถูกเรียกมาในตอนที่มีสมาชิกในฮงมารุเยอะแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่ตื่นขึ้นมาเป็นกลุ่มแรกๆ
คนน้อยอย่างนี้ไม่เห็นสนุกเลย!
"ท่านสึรุมารุขอรับ ได้โปรดอย่าสร้างเรื่องวุ่นวายตั้งแต่วันแรกด้วย นายท่านก็เพิ่งเสียพลังไปเยอะให้นายท่านพักผ่อนบ้าง" คะชูเอ่ยขัดก่อนที่กระเรียนขาวคิดจะหาอะไรเล่นแผลงๆ "วันนี้เราจะเดินชมฮงมารุและฝึกซ้อมกัน"
"ไม่มีคำสั่งออกรบเหรอ" ยะเก็นถาม ดวงตาสีม่วงแสดงถึงความสงสัย
"นายท่านบอกว่าต้องการชนะรบเท่านั้น เลยต้องการให้เราฝึกซ้อมก่อนออกรบน่ะ แม้แต่ข้าที่เป็นดาบเล่มแรกยังไม่ได้ออกไปเลย" คะชูมองผนังห้องอย่างเศร้าใจ
"โอ้..." ทุกคนอุทานเบาๆ หมายความว่าพวกเขาจะไม่ถูกสั่งให้ออกไปรบจนกว่าจะแข็งแกร่งพอสินะ
พวกเขามาที่นี่เพื่อออกรบ การที่ถูกสั่งไม่ให้ออกรบเป็นเรื่องน่าเศร้าอย่างมาก เพราะงั้นพวกเขาจะต้องไปทบทวนวิชาดาบซะแล้ว
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น