ไดอารี่ของแมวประกอบฉาก หน้าที่ 5
ไดอารี่หน้าที่ 5
[16/01/11,111]
[ท้องฟ้าสดใสเช่นเคย]
ชั่วโมงเรียนที่แสนน่าเบื่อ ผมเกือบหลับในห้องเรียนอีกแล้วทั้งที่เพื่อนร่วมชั้นเรียนดูจะตั้งใจเรียนมาก โดยเฉพาะเพื่อนใหม่เผ่ากระต่ายของผม ผมดูเหมือนเป็นเด็กมีปัญหาที่ไม่ตั้งใจเรียนไปเลย…
ใช่สิ ก็ผมเป็นแค่ตัวประกอบนี่! ตัวประกอบไม่จำเป็นต้องเรียนเก่ง!
เมื่อถึงเวลาพักกลางวันผมก็เลยแอบไปปีนต้นไม้และนอนบนนั่นแหละ แต่เวลานอนกลางวันของผมกลับมีตัวขัดจังหวะ เพื่อนเผ่ากระต่ายของผมถูกเผ่าหมาป่าขนแดงลากมาใต้ต้นไม้ที่ผมนอนอยู่แล้วกดเพื่อนกระต่ายขาวของผมกันต้นไม้ จีบ? ไม่สิ เหมือนพยายามจะกินเพื่อนผมไปเลยมากกว่า
แต่ก่อนจะเกิดเรื่องเกินเลยกว่านั้นเพื่อนร่วมชั้นเรียนเดียวกับผมอีกคนก็เข้ามาช่วยเพื่อนกระต่ายขาวของผมที่กำลังลำบากใจสุดๆ ที่ถูกกด ถึงจะเป็นปีศาจอสูรเผ่าหมีดำ แต่ใจดี (?) มาก!
สถานการณ์ดูจะน่าสนุกนิดหน่อยตรงที่หมาป่าแดงกับหมีดำเหมือนจะพยายามแย่งกระต่ายขาวกัน
อือหือ ดึงไปทางนั้นที ทางนี้ที กอดด้วย เพื่อนกระต่ายขาวของผมถูกผู้ชายตัวใหญ่ของคนประกอบทั้งสองข้างจนเป็นลมไปเลย
การทะเลาะกันระหว่างหมาป่าและหมีจึงต้องหยุดลงและรีบอุ้มกระต่ายขาวไปห้องพยาบาล
หลังจากนั้นในที่สุดผมก็รู้ตัวว่าโลกนี้เป็นโลกแนวนิยายวายหรือไม่ก็เกมจีบหนุ่ม?
แต่ผมไม่สนเรื่องนั้นหรอก ผมสนตรงที่ว่าผมนอนมองฉากการแย่งชิงตัวนายเอกบนต้นไม้เหนือหัวพวกเขาเลย แต่ทำไมพวกเขาไม่รู้ตัวเลย!? โลกนี้สัญชาตญาณของปีศาจอสูรมันดีมาก ผมที่เป็นแต่แมวประกอบฉากก็ยังมีสัมผัสที่ดีเลย แต่ทำไมไม่มีใครรู้ตัวเลยว่าผมอยู่ตรงนั้น?
ผมมันเป็นแค่แมวประกอบฉากจริงๆ สินะ…
นิฟฟ์•โนติน
[กระต่ายน้อยน่ารัก]
นิฟฟ์ไม่เคยนึกเกลียดความจืดจางของเขา แต่ก็ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่นึกน้อยใจที่ไม่มีใครสังเกตเห็นเขาเลยทั้งที่อยู่ใกล้แต่เอื้อม
“เจ้าสบายดีไหมเอลลี่” นิฟฟ์ทักทายเพื่อนคนแรกที่ได้ทำความรู้จัก ปีศาจอสูรเผ่าพันธุ์กระต่าย
“เฮือก!” สมกับเป็นกระต่าย แค่เขาทักก็สะดุ้งตกใจแล้ว “เจ้าเองเหรอนิฟฟ์ เจ้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน มาไม่ให้สุ้มเสียงข้าตกใจนะ” หูสีขาวยาวๆ ของกระต่ายตั้งขึ้นด้วยความตกใจไม่หาย
“…” นิฟฟ์อยากจะบอกเพื่อนของเขาว่าเขาเดินข้างอีกฝ่ายมาตั้งแต่อีกฝ่ายเดินออกมาจากห้องพยาบาลแล้ว ไม่รับรู้ถึงตัวตนของเขาจริงๆ เหรอ? “ข้าไม่เห็นเจ้าเข้าเรียนชั่วโมงสุดท้ายและเห็นเจ้าเพิ่งออกมาจากห้องพยาบาล เจ้าบาดเจ็บเหรอ” นิฟฟ์เปลี่ยนเรื่องแสร้งถามเรื่องอื่น
“ไม่หรอก…” เอลลี่ทำหน้าลำบากใจเมื่อนึกถึงสิ่งที่เขาพบเจอก่อนหน้านี้
นิฟฟ์เข้าใจว่ามันคงอธิบายเรื่องราวยากจึงถามเปลี่ยนเรื่องอีก “หลังจากนี้เจ้าอยากจะไปห้องสมุดรึเปล่า”
“ไปสิ ข้าอยากจะหาหนังสือเล่มใหม่อ่านพอดี” เอลลี่ยิ้มสดใส หูกระต่ายโบกไปมาเล็กน้อย
สัตว์กินเนื้ออย่างนิฟฟ์อดคิดไม่ได้ว่าเอลลี่น่ารักน่ากินดี แต่ยังไงรสนิยมของเขาก็ไม่ใช่กระต่ายขาวตัวเล็กอยู่ดี… แต่หูกระต่ายดูนุ่มนิ่มน่ากัดจัง
นิฟฟ์ห้ามใจไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปจับที่หูกระต่ายของเอลลี่ ซึ่งมันก็ให้ความรู้สึกนุ่มมืออย่างที่คิด
“นะ นิฟฟ์?” เอลลี่สะดุ้งตกใจอีกรอบและเอ่ยเรียกนิฟฟ์เสียงสั่น ดวงตาสีแดงช้อนขึ้นมองนิฟฟ์อย่างสงสัย
“ขอโทษ ข้าไม่ตั้งใจทำให้เจ้ารู้สึกไม่ดี” นิฟฟ์รีบปล่อยมือทันทีเมื่อรู้ตัวว่าตัวเองทำเรื่องเสียมารยาทไปแล้ว ปีศาจอสูรหลายเผ่าพันธุ์มีนิสัยหวงหางและหูของตัวเอง เขาไม่รู้ว่ากระต่ายเป็นรึเปล่าแต่ก็ต้องขอโทษไว้ก่อน “ข้าคิดว่าหูกระต่ายดูนุ่มนิ่มดี”
“อะ อืม…” เอลลี่ก้มหน้าเงียบ นิฟฟ์เริ่มรู้สึกไม่ดีขึ้นมาและกังวล
“ข้า ข้าขอโทษ วันหลังข้าจะคิดให้ดีกว่านี้ เจ้าจะจับหูของเขาคืนก็ได้นะถ้าเจ้าไม่พอใจ”
“ไม่ใช่เช่นนั้นหรอก ข้าไม่ได้ไม่พอใจ ข้าแค่…อยากให้เจ้าสัมผัสอีก…” เอ่ยจบก็ช้อนตาขึ้นมองนิฟฟ์ด้วยใบหน้าแดงอมชมพู นิฟฟ์นิ่งค้างไปในทันที
เอาล่ะ ถึงจะไม่ใช่รสนิยมของเขา แต่เสน่ห์ความน่ารักนี้เขาไม่อาจปฏิเสธได้
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น