[Touken ranbu] นายท่านปีศาจ ตอนที่ 4
ตอนที่ 4
คิเคียวมาอยู่ที่ฮงมารุแห่งนี้ครบเจ็ดวันแล้ว เธอปลุกดาบรอบที่สามเมื่อวานห้าเล่มทุกเล่มนั้นก็เป็นโทชิโร่ทั้งหมด เหล่ามีดพก ฮากาตะ โทชิโร่ เด็กหนุ่มผมสีทองและสวมแว่นตาสีแดง อาคิตะ โทชิโร่ เด็กหนุ่มผมสีชมพูดวงตาสีฟ้าสดใส มาเอดะ โทชิโร่ เด็กหนุ่มผู้มีผมสีน้ำตาล ลักษณ์ของเขาคล้ายคลึงกับฮิราโนะมากพอสมควร และดาบสั้น โฮเนะบามิ โทชิโร่ และนามาซุโอะ โทชิโร่ ทั้งสองเป็นดาบแฝด หน้าตาเหมือนกัน แต่สีผมของโฮเนะบามิเป็นสีขาว นามาซุโอะเป็นสีดำสนิท อีกทั้งนิสัยก็ดูจะแตกต่างกันนิดหน่อย?
พวกเขาเป็นกลุ่มล่าสุดจึงถูกสั่งในฝึกฝีมือ กลุ่มที่สองก็เพิ่งถูกส่งไปรบเมื่อเช้านี้เอง นั่นก็มีดาบใหญ่ ทาโร่ทาจิ ตามมาตรฐาน ยามัมบะกิริ และมีดสั้น โกโคไท อัตสึชิ และฮิราโนะ
คิเคียวหวังว่าพวกเขาจะทำได้ดี
"นายท่าน วันนี้จะนอนกลางวันรึเปล่าขอรับ?" ชิชิโอะได้เดินเข้ามาหาคิเคียวที่นั่งเล่นอยู่แถวระเบียง "ข้าเอานูเอะมาด้วย ขนนูเอะอุ่นมากๆ เลยนะ" เขาแนะนำเต็มที่
"หืม? มาสิ" คิเคียวกวักมือเรียกนูเอะที่อยู่บนไหล่ของชิชิโอะ เนื่องจากนูเอะยังรู้สึกหวาดกลัวเธออยู่มันจึงลังเลที่จะเข้าไปหา ชิชิโอะจึงอุ่มมันไปวางบนตักของคิเคียวเลย มันเกร็งเมื่อคิเคียวลูบตัวของมัน "ไม่ต้องกลัวไป ข้าไม่เป็นอันตรายกับเจ้าหรอกนะ ปีศาจน้อย" คิเคียวยิ้มแสดงความเป็นมิตร
นูเอะเงยหน้ามองคิเคียวตาปริบๆ ความกลัวค่อยๆ สลายไปมันจึงพองตัวและวนรอบเอวเธอเหมือนต้องการเพิ่มความอบอุ่นให้
"หึหึหึ ก็อุ่นดีนะ" คิเคียวหัวเราะเบาๆ ชิชิโอะยิ้มกว้าง
"ข้ามีขนมมาด้วยล่ะ" ชิชิโอะนำถุงขนมออกมาจากเสื้อแล้วยื่นให้คิเคียว "เดียวข้าไปเอาชามาด้วย" ว่าแล้วก็วิ่งออกไป
คิเคียวกินขนมรอ สักพักชิชิโอะก็กลับมาพร้อมชาหอมๆ เขาดูแลเธอดีจนน่าพอใจอย่างมาก
"เก่งมากเด็กดี" คิเคียวยื่นมือไปลูบหัวชิชิโอะเป็นการชื่นชม เขาหลับตาก้มหัวให้เธอลูบอย่างเต็มใจ
"นายท่าน ความจริงข้าเป็นดาบที่อยู่มานานนะขอรับ" อดแย้งขึ้นมาไม่ได้ในเรื่องนี้ เนื่องจากชิชิโอและดาบอื่นๆ ยังคิดว่าคิเคียวคือมนุษย์ธรรมดานั่นเอง
คิเคียวชะงักไปและทำความเข้าใจครู่หนึ่ง
"ข้าก็อยู่มานาน" คิเคียวพูด ชิชิโอะกะพริบตาปริบๆ "มานี่สิ นอนลงมา" คิเคียวตบมือลงบนตักของตัวเอง ชิชิโอะนิ่งค้างไปแต่เมื่อเห็นท่าทางเอาจริงของคิเคียวเขาก็ได้แต่ทำตาม
เขาวางศีรษะลงบนตักของคิเคียว ตักนุ่มนิ่มของคิเคียวทำให้ชิชิโอะอดอมยิ้มไม่ได้ ผมสีทองของเขาถูกลูบอย่างเบามือโดยผู้เป็นนายท่านของเขา
"เจ้าบอกว่าเป็นดาบดูแลผู้สูงอายุสินะถึงได้ดูแลข้าดี" คิเคียวพูดขึ้นมาอย่างเอื่อยเฉื่อย
"ขะ ข้าไม่ได้หมายความว่านายท่านแก่นะ นายท่านยังสาวอยู่เลย!" ชิชิโอะลนลานแก้ตัวนึกว่าคิเคียวจะโกรธ มนุษย์ผู้หญิงมักจะไม่ชอบใจเมื่อโดนหาว่าแก่ แค่คิเคียวไม่ได้แสดงท่าทางโกรธออกมาเลยเพราะเธอน่ะอยู่ในอายุที่เกินคำว่าแก่ธรรมดาแล้ว
"ข้าอยู่มานานคำว่าแก่คงเหมาะสมแล้ว"
"เอ๋ อะไรกันนายท่านก็ยังสาวอยู่นี่นา อายุเท่าไหร่กันถึงบอกว่าตัวเองแก่น่ะขอรับ" ชิชิโอะทำหน้าไม่เชื่อ
คิเคียวนิ่งคิด เธอไม่รู้ว่าวันเกิดของตัวเองผ่านไปกี่รอบแล้ว จะให้นับก็คงยากแต่ถ้าจะให้นับยุคสมัยก็ไม่รู้เหมือนกัน รู้แค่ว่าเธอเกิดก่อนที่ยุคดาบซามูไรจะเริ่มหลายร้อยปีเลยเชียวล่ะ
"อาจจะประมาณ..."
"บู้ว! นายท่านตกใจรึเปล่า!?" ขณะที่กำลังตอบชิชิโอะกระเรียนขาวก็กระโดดออกมาจากข้างล่างระเบียงทางเดินด้วยสภาพมอมแมม ดูเหมือนเขาต้องการให้เธอแสดงท่าทางตกใจจึงลงทุนมุดลงไปใต้เรือนเพื่อมาโผล่มาตรงหน้าเธอ
"ไม่" ตอบด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ สึรุมารุถึงกับคอตก
"ทำไมนายท่านไม่ตกใจเลยล่ะ" สึรุมารุบ่นอย่างแง่งอน
"ชิชิโอะและนูเอะตกใจนะ" คิเคียวก้มมองชิชิโอะที่อยู่ในสีหน้าช็อกตกใจ นูเอะก็เกาะเธอแน่นขึ้น
"แต่ข้าอยากให้นายท่านตกใจมากกว่านะ" สึรุมารุถอนหายใจ พลางปัดฝุ่นตามชุดขาวของตนเอง
"ข้าตกใจมากเลยนะสึรุมารุ" ชิชิโอะทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ออกมา คิเคียวตบหัวปลอบเบาๆ
"ว่าแต่ทำไมชิชิโอะถึงได้นอนตักนายท่านล่ะ ข้าก็อยากนอนเหมือนกันนะ" สึรุมารุแสดงท่าทางงอแงออกมา
"ไม่มีที่ว่างแล้วล่ะ" ประโยคของคิเคียวเป็นการปฏิเสธกลายๆ สึรุมารุแสดงสีหน้าเสียใจออกมาทันที "แต่ไหล่ก็พอว่าง" คิเคียวพูดต่อ
และด้วยเหตุนี้เองทำให้สึรุมารุได้ซบไหล่คิเคียว แต่เขาก็ไม่กล้าที่จะลงน้ำหนักมากเพราะกลัวว่าจะทำให้คิเคียวหนัก และนั่นทำให้เขาเหนื่อยแทนที่จะสบาย คิเคียวจึงกดหัวเขาลงมาและลูบหัวของเขาเบาๆ
ใบหน้าสีขาวของสึรุมารุจึงขึ้นสีอมชมพูขึ้นมา
พรึ่บ!
"ข้าคิดว่าข้ามีงานไปก่อนนะนายท่าน!" สึรุมารุรีบเด้งตัวขึ้นยืนแล้ววิ่งหนีหายไปทันที คิเคียวกะพริบตาทีหนึ่งก่อนจะถอนหายใจอย่างเสียดาย กระเรียนก็ไม่เลว น่าจับกินดี
"นายท่าน ทำไมข้ารู้สึกว่าท่านมีความคิดน่ากลัว?" ชิชิโอะถามอย่างสงสัยดวงตาสีฟ้ามองคิเคียวใสแป๋ว
"หึ ไม่น่ากลัวหรอก" คิเคียวกระตุกยิ้ม เธอก้มตัวลงไปจูบที่เปลือกตาของชิชิโอะแผ่วเบา คนถูกจูบอ้าปากค้างและหน้าแดงด้วยอาการเขิน "ดาบเนี่ย...เขินอายง่ายกันจริงๆ นะ" คิเคียวหัวเราะพลางลูบผมของชิชิโอะเล่นอย่างเพลินมือ
หลังจากนั้นการกลั่นแกล้งดาบให้เขินอายของคิเคียวก็เพิ่มขึ้นไม่มีท่าทางจะลดลงเลย
.
.
.
คิเคียวได้ส่งดาบให้ออกไปสำรวจพื้นที่ พวกได้แร่ตีดาบมาเพิ่มคิเคียวจึงไม่รอช้าที่จะอัญเชิญดาบรอบที่สี่ ซึ่งนายช่างก็ดีดาบให้เพียงห้าเล่มเหมือนเดิม
มีดาบมาตรฐานสามเล่ม ซึ่งก็มี โชคุไดคิริ มิทสึทาดะ เมื่อเขามางานครัวส่วนมากถูกแบ่งให้เขา อีกเล่มคือ เฮชิคิริ ฮาเซเบะ เขามักจะพยายามดูแลคิเคียวเกินความจำเป็นและเขาดูเป็นห่วงเธอมากเมื่อไม่เห็นเธอยอมทานข้าว และคะเซ็น คาเนซาดะ เขามีผมสีม่วงสวย คิเคียวมักจะไปนั่งเล่นกันเขาหลายครั้งตั้งแต่เขามา เหล่าดาบอื่นๆ ออกอาการอิจฉาเล็กน้อย
และอีกสองเล่มก็เป็นมีดพก นั่นก็คือ โฮโจ โทชิโร่ และ ซาโยะ ซามอนจิ ตั้งแต่มาถึงอีกเล่มก็พูดว่าคิเคียวเป็น ภรรยาคนอื่น อีกหนึ่งก็ถามว่าจะแก้แค้นไหม
พูดหลายครั้ง ซึ่งครั้งนี้ก็ด้วย
"คุณภรรยา กอดได้ไหม~~" เด็กชายพูดเสียงร่าเริงมาแต่ไกล เขาคือมีดพกที่มีชื่อว่าโฮโจ เขาวิ่งมากอดเอวคิเคียวซะเต็มที่ หากยะเก็นมาเห็นโฮโจคงโดนบ่นที่เสียมารยาทกับคิเคียวยาวแน่ๆ โชคดีที่ยะเก็นไม่อยู่แถวนี้
"ข้ายังไม่แต่งงาน ไม่ได้เป็นภรรยาใคร" คิเคียวกอดตอบโฮโจและพูดขึ้น
"เอ๋ ไม่ใช่เหรอ? แต่คุณภรรยาเป็นผู้หญิงนี่นา"
"แค่นั้นเป็นภรรยาไม่ได้หรอกนะ" คิเคียวกระตุกยิ้ม "ภรรยาต้องมีสามี แต่ข้ายังไม่มีคู่"
"น่าเสียดายจัง นายท่านดูแลผมดีขนาดนี้ต้องเป็นคุณภรรยาสิ!"
"หืม? อยากให้ข้าเป็นคุณภรรยาเจ้าก็มาแต่งงานกับข้าซะเลยสิ" คิเคียวเสนอพร้อมรอยยิ้ม โฮโจทำหน้าแตกตื่นทันที
"ดะ ดะ ได้ไง!"
"ได้ไงอะไรกัน? เจ้าบอกว่าข้าเป็นคุณภรรยาไม่ใช่เหรอ?" เอียงคอพร้อมแสร้งทำน่าเศร้า โฮโจไปไม่ถูกเลยทีเดียว
"กะ ก็ใช่ครับ เอ่อ"
"แล้วรู้รึเปล่าว่าคุณภรรยาต้องทำอะไรบ้าง?" คิเคียวพูดแทรกขึ้นมาก่อน
"คุณภรรยาต้องเอาขนมอร่อยๆ มาให้และให้นอนหนุนตัก แล้วก็ๆ ป้อนขนมให้ด้วยล่ะ คิคิ" โฮโจพูดด้วยสีหน้าเปรี่ยมสุข
"ไม่ใช่แค่นั้นเหรอนะ" คิเคียวเอ่ยพลางจับปลายคางของโฮโจ เธอจับใบหน้าของเขาให้เงยขึ้นและค่อยๆ เลื่อนหน้าลงไปใกล้โฮโจ "ต้องทำแบบนี้ด้วยต่างหาก" ว่าแล้วก็ประกบริมฝีปากลงไปที่ริมฝีปากเล็กๆ นั่น โฮโจเบิกตากว้างอย่างตกใจสุดขีด ริมฝีปากของเขาถูกกดหนักขึ้นเรื่อยๆ อีกทั้งเขายังรู้สึกว่าในปากของเขากำลังโดนล่วงล้ำ รสชาติหวานๆ ในปากที่ไม่เคยได้รับทำให้เขารู้สึกเคลิ้มตาม
คิเคียวผละออกจากโฮโจช้าๆ โฮโจเหม่อลอยด้วยใบหน้าที่แดงจัด
"เป็นอะไรไปเล่า? ก็แค่การแสดงความรักในแบบมนุษย์เองไม่ใช่รึ?" คิเคียวเอียงคอมองโฮโจที่สติหลุดไปไกล เมื่อดึงสติกลับมาได้เขาก็เอ่ยอะไรไม่ออกเหมือนเดิม
"อ่า! น่าอายจัง" โฮโจซบหน้าลงบนมือของตัวเองด้วยความอายสุดขีด เมื่อครู่เขาจูบกับนายท่าน!
คิเคียวเพียงหัวเราะสนุกสนานออกมา โดยไม่รู้เลยว่ามีใครบางคนเดินผ่านมาและเห็นฉากเมื่อครู่เข้าพอดี
"เมื่อกี้" เฮชิคิริ ฮาเซเบะ ไม่อาจพูดต่อได้ สีหน้าช็อกของเขาทำให้สึรุมารุที่เดินผ่านมาเห็นแล้วหยุดมองเขาอย่างแปลกใจ
"มีอะไรเหรอฮาเซเบะ?" สึรุมารุถามฮาเซเบะ
"มะ มะ นะ นายท่านจะ จะ" ฮาเซเบะพูดไม่เป็นภาษาสึรุมารุมึนงงมากกว่าจะเข้าใจมัน
"หืม สึรุมารุ ฮาเซเบะงานเสร็จแล้วเหรอ" คิเคียวทักทั้งสองขึ้นขณะอุ้มโฮโจเดินมาทางพวกเขา
"เสร็จแล้วแน่นอน" สึรุมารุยิ้มกว้างอย่างมั่นใจ "แล้วโฮโจเป็นอะไรหน้าแดงเชียว หรือป่วยกัน?" สึรุมารุแสดงท่าทีตกใจออกมา
"หืม งั้นเหรอ? งั้นคงตั้งพาไปหายะเก็นสินะ" คิเคียวพูดเสียงเรียบเฉยแสร้งทำเป็นไม่รู้ว่าเด็กหนุ่มในอ้อมแขนหน้าแดงเพราะอะไร
ฮาเซเบะที่ได้เห็นเหตุการณ์พูดอะไรไม่ออก ความคิดหนึ่งได้ผุดขึ้นมา...หรือว่านายท่านคนนี้จะเป็นซานิวะที่ไม่ดี?
เมื่อนานมาแล้วมีซานิวะมาที่ฮงมารุหลายสิบรุ่น ถึงเขาจะจำได้ไม่ค่อยดีเพราะเมื่อกลับไปเป็นดาบความทรงจำตอนอยู่ฮงมารุจะเลือนรางลงอัตโนมัติ แต่มีความทรงจำหนึ่งที่เขาลืมไม่ลง
มีครั้งหนึ่งที่มีซานิวะที่ไม่สนใจประวัติศาสตร์ คนคนนั้นสนใจเพียงรูปลักษณ์ของดาบ มัวเมาในราคะ ดาบมากมายถึงจุดที่ทนไม่ไหวและได้ต่อต้านซานิวะคนนั้น พวกเหล่าดาบที่ต่อด้านได้โดนบดเป็นเศษดาบ หลังจากนั้นก็ถูกปลุกขึ้นมาใหม่ แม้จะเป็นดาบเล่มเดิมจิตเดิมแต่ความทรงจำได้จางลงเพราะหลับไปครั้งหนึ่ง ถึงความทรงจำในการปลุกครั้งก่อนจะเลวร้ายแต่ก็ไม่แน่ชัดจึงกลับมาไว้ใจซานิวะผู้บดตัวเองเป็นเศษดาบไปครั้งหนึ่ง
แต่ก็ยังมีดาบที่ยังไม่ถูกบด
การต่อต้านจึงเกิดขึ้นลับๆ แต่แล้วซานิวะผู้นั้นก็รู้ว่าเหล่าดาบต่อต้านตนเองเกือบทุกเล่มจึงสั่งบดดาบทั้งหมดและหวังจะปลุกขึ้นมาใหม่ แต่ช่วงนั้นเป็นช่วงที่กองทัพข้ามเวลาแข็งแกร่งอย่างมาก ดาบซึ่งถูกปลุกขึ้นมาใหม่ไม่สามารถต่อสู้ได้ นั่นจึงทำให้ประวัติศาสตร์ในครั้งนั้นเกือบล่มสลาย
แม้ซานิซะคนนั้นจะได้รับบทลงโทษและถูกปลดออกจากซานิวะแล้ว แต่ดาบที่ยังจำเหตุการณ์นั้นได้ก็ต่างระวังในตัวซานิซะที่มาใหม่
ฮาเซเบะกลัวว่าจะเป็นเช่นนั้นอีกเพราะเห็นคิเคียวถึงเนื้อต้องตัวกับดาบอย่างพวกเขาเกินความจำเป็น เขาต้องจับตาดูนายท่านคนนี้เป็นพิเศษซะแล้ว!
แต่.....ข้าอยากโดนนายท่านทำแบบนั้นเหมือนกัน...อ๊ะ ไม่สิๆ แบบนั้นไม่ได้นะ!
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น