ไดอารี่ของแมวประกอบฉาก หน้าที่ 4
ไดอารี่หน้าที่ 4
[15/01/11,111]
[ท้องฟ้าสดใส]
ผมย้ายมาอยู่หอพักได้สองวันแล้วและวันนี้ก็เป็นวันแรกของการเปิดเรียน ผมได้อยู่ปี 1 ห้องดวงดาว มีเพื่อนร่วมชั้นเรียน 14 คน และมีปีศาจอสูรเผ่าพันธุ์สิงโตมาเป็นอาจารย์ประจำชั้น
มีข่าวลือว่าอาจารย์สิงโตเก่งกาจมากแต่ดันเป็นพวกนิสัยร่าเริงเกินเหตุ หรือจะเรียกว่า เกรียน ก็ได้ เขาก็เลยไม่เป็นที่เคารพของเหล่านักเรียน
และวันนี้ผมก็ได้ทำความรู้จักกับเพื่อนใหม่ ปีศาจอสูรเผ่าพันธุ์กระต่าย ผมขาวตาแดง ผิวขาวเนียน....ถึงจะเป็นผู้ชายก็เถอะ แต่ดูน่ากินชะมัด โชคดีที่ผมไม่มีรสนิยมแบบนั้นก็เลยไม่ค่อยหลง แต่เพื่อนร่วมชั้นหมาป่าสีแดงดูเหมือนจะหลงเข้าเต็มๆ
หวังว่าเพื่อนใหม่ของผมจะไม่ถูกกินนะ
วันแรกของการเปิดเรียนไม่มีอะไรมาก ผมอยู่อย่างสงบและง่วงซึมอย่างแมวๆ ในตอนบ่ายผมแอบหลับในห้องเรียนเพราะปกติเวลานั้นจะเป็นเวลานอนกลางวันของผม
แต่ผมดันโชคร้ายโดนอาจารย์สิงโตจับได้ หลังจากจบคาบเรียนอาจารย์สิงโตก็หิ้วคอผมออกจากห้องและพาผมไปห้องพักครูและ....ให้ผมกินเค้กและนม จากนั้นผมและอาจารย์สิงโตก็เข้านอนพักกลางวันด้วยกัน...
ผมคิดว่าผมชอบอาจารย์ประจำชั้นคนนี้!
นิฟฟ์•โนติน
[นอนกลางวันกับอาจารย์]
ทำไมพลังความจืดจางของเขาถึงไม่ทำงานกับอาจารย์คนนี้กันนะ...
นิฟฟ์คร่ำครวญขณะโดนหิ้วคอเป็นลูกแมวโดยอาจารย์ประจำชั้น อาซาเซล ลีฟ ปีศาจอสูรเผ่าสิงโต อาจารย์อาซาเซลเห็นเขาตอนแอบนอน เขาคิดว่าเขาจะต้องโดนเทศนานแน่ๆ แต่เมื่อเขาพานิฟฟ์มาถึงห้องพักอาจารย์ อาจารย์อาซาเซลก็โยนนิฟฟ์ลงบนเตียงนอนกลางวันรุ่นหายากและดีที่สุด
"ลูกแมวน้อย มีนมให้ดื่มด้วยน้าาา" อาจารย์อาซาเซลเอ่ยเสียงร่าเริ่งพลางยกแก้วนมมาเสริฟให้เขา
นิฟฟ์ไร้การตอบสนองต่อเหตุการณ์ที่คาดไม่ถึงนี้
"ไม่ใช่แค่นั้นนะ อาจารย์ยังเก็บเค้กไว้ให้ด้วยนะ” ว่าแล้วก็ยิ้มกว้าง
"ทำไม…" ตั้งใจจะถามว่าทำไมถึงหิ้วคอของเขามาที่นี่และให้นมให้เค้กอารมณ์กับเขาจนให้อารมณ์เหมือนอาจารย์ได้เก็บแมวจรจัดเขามาเลี้ยงดูอย่างไรอย่างนั้น แต่ประโยคคำถามที่นิฟฟ์ตั้งใจจะถามออกไม่มันได้ออกจากปากของเขาเพราะอาจารย์อาซาเซลที่แสนร่าเริงก็ได้เอาเค้กยัดปากเขาไปแล้ว
นิฟฟ์เคี้ยวเค้กที่เต็มปากพลางมองหน้าคนตรงหน้าที่ยังยิ้มสดใสและยื่นเค้กจ่อปากเขาเหมือนเตรียมป้อนต่อ นิฟฟ์รู้สึกสับสนและกัดเค้กอีกคำ
อือ…ถึงจะไม่เข้าใจแต่ก็ช่างเถอะ
คิดแล้วก็กินเค้กและดื่มนมจนหมดจากนั้นก็นอนลงบนเตียงนอนกลางวันอย่างผ่อนคลายโดยมีอาจารย์นิสัยประหลาดนอนอยู่ข้างๆ
"อิ่มแล้วเหรอ? จะนอนแล้วเหรอ? ลูกแมวน้อยเลี้ยงง่ายจัง" อาจารย์อาซาเซลพึมพำเสียงใสขณะนอนตะแคงข้างมองหน้าของนิฟฟ์ที่ดูจะมีความสุขมากหลังจากกินของอร่อยจนอิ่ม
"อือ…" หางของนิฟฟ์ขดเข้าหาตัว ใบหูพับลงเพื่อปิดกันเสียงเพื่อที่จะได้นอนหลับไปอย่างเงียบสงบ
อาซาเซลอมยิ้มเล็กน้อยพลางยื่นมือไปลูบหูของลูกแมวน้อย
"ฝันดีนะครับ" เสียงกระซิบนุ้มทุ้มทำเขานิฟฟ์หลับสนิทอย่างสมบูรณ์…
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น