ไดอารี่ของแมวประกอบฉาก หน้าที่ 2
ไดอารี่หน้าที่ 2
[12/01/11,111]
[ท้องฟ้าแจ่มใส]
อยู่ๆ ผมก็ต้องมาเก็บกระเป๋าเพื่อย้ายไปอยู่หอพักเพราะจู่ๆ พ่อแมวก็บอกผมว่าผมต้องเข้าไปเรียนในโรงเรียนบาเรนเนีย โรงเรียนซึ่งเป็นแหล่งรวมเหล่าลูกหลานของตระกูลชนชั้นสูงและเหล่าเชื้อพระวงศ์จากอาณาจักรต่างๆ โรงเรียนแห่งนี้ถูกก่อตั้งขึ้นมาเพื่อคงสายสัมพันธ์อันดีงามของแต่ละอาณาจักร ผมที่เป็นลูกชายจากตระกูลชนชั้นสูงและมีอายุถึงเกณฑ์พอดีก็เลยต้องเข้าเรียนที่โรงเรียนแห่งนั้นอย่างเลี่ยงไม่ได้
ผมสัมผัสได้ถึงชีวิตอันไม่สงบสุขต่อจากนี้ของตัวเอง
ผมอยากนอนอยู่บ้าน! ไม่อยากไปโรงเรียน! (งอแง)
พี่ชายแมวโต พี่ชายแมวรอง และพี่ชายแมวสามคิดว่าผมงอแงเพราะไม่อยากจากบ้านไปไกล พวกเขาก็เลยเอานมและเค้กมาให้ผมและปลอบใจผมแบบแมวๆ ทั้งเลียทั้งคลอเคลีย ผมก็เลยอารมณ์ดีขึ้นมาก
เอาเถอะ โรงเรียนที่นี่แตกต่างจากโลกที่แล้วของผม ตราบใดที่ผมจบหลักสูตรเร็ว ผมก็สามารถเลือกได้ว่าจะกลับบ้านตอนไหน แค่ผมขยันหน่อยผมก็จะกลับบ้านได้ภายในเวลาหนึ่งปี
เอาล่ะ! พยายามเข้าตัวผม!
นิฟฟ์•โนติน
[ปลอบใจแบบแมวๆ]
“นิฟฟ์ พวกเราเข้าไปนะ” เสียงเคาะประตูดังสองสามครั้งก่อนที่เสียงของเอริอัสจะดังขึ้น
“เข้ามาเลยครับ” นิฟฟ์ขี้เกียจลุกออกจากเตียงนอนกลางวันของเขา เขาจึงเอ่ยอนุญาตให้พี่ของเขาเข้ามาในห้องเองแทนที่จะลุกไปเปิดประตูต้อนรับ
“แค่จะได้จากบ้านไปแค่ไม่กี่ปีทำไมนอนเป็นแมวซึมเศร้าไปได้ล่ะ” ลูกัสคุณชายสามแห่งตระกูลโนตินเอ่ยขึ้นมาคนแรก
“ถ้าไปโรงเรียนเวลานอนของข้าคงเสียไปเยอะมากแน่เลย” นิฟฟ์โอดครวญพลางกลิ้งไปมาบนเตียงนอนกลางวัน
“ห่วงนอนหรอกเหรอ” เอริอัส คุณชายคนแรกแห่งตระกูลโนตินเอ่ยพลางอมยิ้มและหัวเราะเล็กน้อยอย่างเอ็นดูน้องชายเล็ก
“อันที่จริงข้าก็ไม่อยากจากบ้านไปไกลเลย” นิฟฟ์เอ่ย หูและหางสีเทาของเขาลู่ลง
“ในวันหยุดเจ้าสามารถกลับมาเยี่ยมบ้านได้” ซีอุส คุณชายรองแห่งตระกูลโนตินเอ่ยเสียงเรียบพลางลูบหัวน้องชายคนเล็กด้วยหน้าที่นิ่งเรียบทว่าแววตากลับอ่อนโยน
“อย่าซึมเศร้าไปเลย หากเจ้าคิดถึงท่านพ่อท่านแม่และพวกเรา เจ้าก็สามารถติดต่อหาพวกเราผ่านลูกแก้วสื่อสารได้” เอริอัสเอ่ยเสียงนุ่มนวลพลางขยับศีรษะเข้ามาชนศีรษะของนิฟฟ์เล็กน้อยเป็นเชิงปลอบใจ “ร่าเริงเข้าไว้ บางทีเจ้าอาจจะได้พบเพื่อนใหม่ที่โรงเรียนก็ได้ เจ้าจะต้องไม่เหงาแน่นอน”
“ใช่! ร่าเริงเข้าไว้ วันนี้พวกข้าเอานมวาฬและเค้กนมสดของโปรดของเจ้ามาให้ด้วย” ลูกัสว่าพลางวางยื่นแก้วนมและจานเค้กให้
“ว้าว” นิฟฟ์ตาเป็นประกายและยื่นมือไปรับแก้วนมมาและยกดื่มทันทีตามด้วยตักเค้กเข้าปาก “นมวาฬอร่อยไม่เปลี่ยน! เค้กก็อร่อยมาก”
“ร่าเริงทันทีเลยนะ” ซีอุสยิ้มจาง “ถ้าเจ้าชอบขนาดนั้นข้าจะส่งพวกมันไปให้เจ้าตอนที่เจ้าอยู่โรงเรียนแล้วกัน”
“จริงเหรอ!? รักท่านพี่ซีอุสที่สุดเลย!” นิฟฟ์เอ่ยตาเป็นประกายและโผเข้าไปเอาหน้าคลอเคลียกับแก้มซีอุสตามนิสัยแมวๆ ซีอุสจึงตอบรับคำบอกรักของน้องชายคนเล็กด้วยการเลียไปที่แก้มของนิฟฟ์อย่างรักใคร่เอ็นดู
“ข้าเป็นคนยกนมและเค้กมาให้นะ” ลูกัสร้องประท้วง นิฟฟ์ก็เลยต้องหันไปเอาใจพี่ชายคนที่สาม
“ข้าก็รักท่านพี่ลูกัสด้วย ขอบคุณสำหรับนมและเค้กวันนี้!” เขาว่าพลางเอาหน้าผากชนหน้าผากของลูกัสและถูไถอย่างเอาใจ ลูกัสยิ้มกว้างและเลียมุมปากของนิฟฟ์ทีหนึ่ง
“ข้าจะใจดีหานมและเค้กอร่อยๆ ไปให้เจ้าบ่อย ๆ ก็ได้!” ลูกัสกล่าวเสียงร่าเริง
หลังจากทำให้พี่ชายคนที่สามพอใจได้แล้วนิฟฟ์ก็หันไปมองพี่ชายคนโตที่นั่งมองพวกเขาด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน นิฟฟ์เข้าไปคลอเคลียเอริอัสอย่างไม่แน่ใจ
“ข้าก็รักท่านพี่เอริอัสเหมือนกันนะ” เขาพูดเบาๆ
“ข้าก็รักเจ้า น้องชายของข้า” เอริอัสกล่าวเสียงอ่อนโยนพลางขยับใบหน้าไปใกล้นิฟฟ์จนจมูกชนกัน “ข้าหวังว่าเจ้าจะสนุกกับการพบเจอเพื่อนใหม่ที่โรงเรียน แต่ท่าหากเกิดสิ่งใดที่เจ้าไม่ชอบขึ้นมาเจ้าก็สามารถบอกพวกเราได้ พวกเราพร้อมที่จะช่วยเหลือเจ้า”
“ขอบคุณครับท่านพี่” นิฟฟ์ยิ้มกว้าง เหล่าพี่ชายดีกับเขามากและเขาก็ชอบเหล่าพี่ชายมากจริงๆ
จากนั้นเหล่าพี่น้องแมวเหมียวก็คุยเล่นกันจนเผลอนอนหลับไปด้วยกัน ไม่ว่าใครที่ผ่านมาเห็นก็ต้องยิ้มเอ็นดูกับภาพพี่น้องแมวเหมียวสี่ตัวนอนขดอยู่ด้วยกัน
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น